Het Creatief Potentieel (1)

Met enige verbazing naar de woede omtrent de kunstbezuinigingen gekeken. We zijn de kruimeldieven van de samenleving, en nu willen ze er met een grote stofzuiger overheen. Ach en wee.
Er wordt gesmeekt en gedebatteerd. Er wordt betoogd. Maar niet gestaakt. We zullen niet staken, bang dat niemand dat echt zal merken. Kunst is een secundaire levensbehoefte, dus niemand zal zich waarlijk zorgen maken als Toneelgroep Amsterdam een jaar lang niet speelt. De sector is een breekbaar mannetje, dat zo omver geblazen kan worden. Kwetsbaar en onbegrepen, zo markeert de culturele sector zich. En daarmee voldoet het volmondig aan het imago dat aan onze sector kleeft. Slechte lobbyisten.

Dat moet natuurlijk anders. Het is niet genoeg om te zeggen dat kunst zorgt voor troost en verlossing, voor een veelzijdige blik op de samenleving en onszelf. Het is niet genoeg als we zeggen dat kunst zorgt voor veel zij-inkomsten in de maatschappij, voor aantrekkelijke steden. Het is allemaal waar, maar het is niet genoeg. Lang niet genoeg.

We kunnen ons niet langer laten piepelen. Die tweehonderd miljoen is misschien kattenpis met wat wij kunnen winnen als we het anders aanpakken.
Daarvoor hebben we veel mensen nodig. Ik noem het even het creatief potentieel van Nederland. Lelijk, maar goed, het is even niet anders.
Het creatief potentieel moet van zich laten horen. Wij willen niet met confetti strooien in zwarte en witte zalen. Wij willen mee gaan doen. Werkelijk mee gaan doen.
Dan is die tweehonderdmiljoen helemaal niets.

En daarbij, zeuren om geld. Dat moeten wij kunstenaars helemaal niet doen. We gaan ons ook niet omscholen, of educatieve en community-art projecten verzinnen om maar een aalmoes te vergaren. Ben je gek! Wij zijn het creatief potentieel van Nederland. Wij moeten niet armlastig op de barricades voor geld, we moeten op de barricades voor een ander Nederland.

Een ander Nederland. Hoe ziet dat eruit? En welke rol heeft het Creatief Potentieel?
Vanaf nu maken we een alternatief voor alles dat er gebeurd in Nederland, elke regel die wordt opgelegd, elke politieke stelling, elke muur die wordt gebouwd, elke basis die wordt gelegd, elke veter die wordt gestrikt, elke uitspraak die wordt gebezigd. En dat laten we niet meer zien in onze eigen clubhuizen, nee, we gaan er mee op stap, naar de beleidsmakers, naar de politiek, naar de financiers.
We zeggen u doet het zo, wij hebben dit bedacht, hier moet u ook naar kijken. Wij zetten onze tanden in een nieuw Babylon. En we wachten niet op wat subsidiegeld, nee, we gaan het geld halen. We halen het overal, bij de mensen zonder ideeen maar met een portemonnee, met mensen met macht maar zonder visie.

We verkopen onze visie niet, nee, we gaan zorgen dat onze visie de basis legt voor een Nieuw Nederland. Een proeftuin voor de wereld, een laboratorium voor een nieuwe samenleving, een nieuwe menssoort. Het Creatief Potentieel laat zich niet met lijkwades naar de afgrond voeren. Het Creatief Potentieel gaat nu pas de hort op.

Ik zou mijzelf graag willen relativeren. Want ook in dit stukje wordt nog niet duidelijk hoe en wat. Ik moet dat nog uitpluizen. Ik ga dat nog uitpluizen. Maar misschien wel al met meer. Het is tijd voor een Culturele Revolutie. En die gaat niet om geld. Die gaat om de wereld bouwen waar je waarlijk in wilt wonen, met alle fantasie, verbeeldingskracht, humor, eigenzinnigheid, vaardigheid, en ideeen die we in ons hebben. Kom op. Laten we niet laf zijn. Het is beneden onze waardigheid om te bedelen. Het geld is overal.

Laten we het afdwingen.